تا ماه

با یاد تو بشکفد

در گلدان شب

قطره قطره ی لحظات است

در نگاه تو

تا درد را به شفاخانه راه بدی

***

گام های تو را همیشه سبز دیده است

سبزتر چون فرشتگان

تو را می شناسد شمشاد و ستاره

تو را به نام می خوانند ستاره گان

و کلام تو سبز است

و گام هایت سپید

و شاعر هیچ ندارد نثار تو کند

جز شاخه ای نسترن

((که به جان دادش آب

و به جانش کشته است))